Ernst i Richard Stauf Okres rozkwitu i kryzysu

Bracia Ernst Stauf (1862-1949) i  Richard Stauf (1868-1956) zarzadzali  przedsiębiorstwem razem w burzliwym czasach.

Na przełomie wieków kierowaniem firmy zajęli się bracia Ernst i Richard Stauf. Do wybuchu I Wojny Światowej przemysł klejarski był w rozkwicie. Wprowadzone procesy techniczne spowodowały znaczący wzrost jakości klejów. Przed doprowadzeniem materiałów do wrzenia można go było odwodnić przy pomocy prasy a następnie łagodnie podgrzać parą wodną. 10% wywar kleju nie musiał być gotowany, tylko był odparowywany próżniowo do stężenia na poziomie 35%-45%. Z  stężałej galarety były krojone arkusze , które były przez następne 10 do 14 dni suszone. Jednak zapotrzebowanie na surowce do produkcji kleju nie było pokrywane prze lokalne garbarnie. Dlatego też, zaczęto je importować z za ocenami. Ta intensywna woń była w tym czasie codziennością dla mieszkańców Sieger. I Wojna Światowa zakończyła rozkwit przemysłu wytwarzającego klej. Mimo stałego popytu na klej, braki w surowcu i wojna spowodowały, że produkcja stał się nieopłacalna. Dlatego, też w latach 1915-1920 zawieszono działalność. Z 140 fabryk kleju, które działały przed wojną, pozostało w 1920 zaledwie 88. Do roku 1923 przemysł  przeżywał rozkwit. Kiedy jednak nastąpiły zmiany w handlu światowym, spowodowało to  zwiększenie się konkurencji na rynku surowców do wytwarzania kleju. Kryzys ekonomiczny i niepokoje polityczne od 1929 zniweczyły nadzieje na poprawę sytuacji.

Odparowywanie próżnią By wywar kleju odparować zageszczało się go przy pomocy próżni.   Suszarnia W specjalnych pomieszczeniach do suszenia tablice były suszone 14 dni. Wyposażenie suszarni Transportowany klej był umieszcany w  suszarni.         Surowiec Przechowywanie surowców na dworze powodowało duże uciążliwości.