Dr Werner Stauf  Od kleju wytwarzanego ze skóry do kleju wytwarzanego na zimno

Dr Werner Stauf (1900-1987) był znany z regionie Sieger jako "Siffemann" (Człowiek Mydło), ponieważ w latach powojennych jeździł rowerem po wsiach i sprzedawał mydło.

Dr Werner Stauf studiował na Uniwersytecie w Lipsku i napisał pracę doktorską na temat żelatyny. W 1930 roku przejął zaradzanie w firmie ojca.  W Trzeciej Rzeczy produkcja kleju była ściśle kontrolowana, co spowodowało duże ograniczenia w jej produkcji. W grudniu 1939 roku wydano zarządzenie państwowe mówiące, że fabryka STAUF ma zostać zamknięta i ma się przyłączyć do „Arbeitsgemeinschaft”. Dostawy surowców przeznaczonych do wyrobu kleju przeznaczone dla firmy STAUF były od 1940 roku przetwarzane w Freudenbergu przez fabrykę Otto Nölla. Dr Werner Stauf opracował metodę odzyskiwania z odpadów pochodzących z papieru ściernego kleju. To odkrycie pozwoliło na wznowienie produkcji: Od 1941 do 1944 roku w fabryce STAUF wykorzystywano wszelkie dostępne w kraju odpadki papieru ściernego do produkcji kleju. Niestety ten sposób produkcji miał nagły koniec: Podczas dwóch nalotów bombowych 16 grudnia 1944 i 1 lutego 1945 zostały zniszczone wszystkie  linie produkcyjne jaki i surowce i gotowe produkty.

Tablicczka i wiórki kleju aż do II Wojny Światowej klej był produkowany w fomie tabliczek lub wiórków.

Kleje na budowy Po zakończeniu II Wojny Światowej dr Werner Stauf zmienił swoje podejście do produkcji kleju – nie zdecydował się na dalszą produkcje , która powodowała duże uciążliwości dla mieszkańców Siegen.  Natomiast opracował nowy sposób wytwarzania kleju z zbędnego szkła wodnego. Dzięki klejowi „Viskos” został wyznaczony nowy kierunek.  Duże powodzenie kleju był podstawą dla ekonomicznej odbudowy firmy. Klej „Viskos” nadawał się do klejenia płyt drewnianych do betonu i spowodował wyspecjalizowanie się firmy w dziedzinie klejów budowlanych. W następnych latach dr Werner Stauf skoncentrował się na produkcji klejów dyspersyjnych. W 1952 roku został na rynek wprowadzony klej „STAUF Rapid –M2A”, pierwszy klej dyspersyjny do klejenia parkietu.     Grudzień 1944 Podczas nalotów bombowych   Odbudowa Po zniszczeniu fabryki podczas wojny, na jej miejscu wybudowano nowoczesna fabrykę.